ThaiSongBook.com Rock Zone

วงตาวัน

2009-02-25T20:01:00.000-08:00

งโปรเกสสีพร็อค ที่ทำเพลงได้น่าฟังอีกวงหนึ่งที่พักวงไปแล้ว แต่บทเพลงก็ยังคงความไพเราะน่าฟัง โดยเฉพาะเพลงฮิตอย่างเพลง "ดูดาว" ซึ่งผมชอบมาก และอีกหลายบทเพลงที่น่าฟัง ผมเองก็เพิ่งรู้จักวงนี้เมื่อประมาณกลางปีที่แล้ว(2551) จากการแนะนำของน้องชายคนหนึ่งจากสงขลา ผ่านโปแกรมแชท จุดเด่นอีกอย่างหนึ่งของวงตาวันนอกจากเพลงเพราะ และเนื้อหาที่ยอดเยี่ยมแต่ฟังง่ายแล้ว ยังมีเสน่ห์อีกอย่างคือ มีนักร้องนำหลายคน แต่ละคนก็ร้องเพลงได้ยอดเยี่ยมในแบบฉบับของตัวเอง ยังไงลองหามาฟังกันได้นะครับ สำหรับวงตาวัน

ข้อมูลเพิ่มเติม
http://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%95%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%99

ดูดาว(Stars) - วงตาวัน

(ดึงเพลงมาจากเว็บไซต์ imeem.com หากไม่ประสงค์ให้เผยแพร่เพลง ขอความกรุณาแจ้งมาที่ pitakkob@hotmail.com อย่ารีบร้อนดำเนินการฟ้องร้องลิขสิทธิ์นะครับ)

John Zorn, Bill Frisell & George Lewis - News for Lulu

2008-10-28T05:02:00.000-07:00

ก่อนที่เราจะเริ่มต้นเจาะรายละเอียดดนตรีในอัลบั้ม News for Lulu นี้ ผมขอขอบคุณ ‘ลุงสิเหร่’ ที่แนะนำ เข้ามาในระหว่างที่เราได้คุยกันนะครับ ไว้ถ้าเราเจอกันอีก ผมจะเอาแผ่นไปให้ดูอย่างแน่นอน และก็ เพราะอัลบั้มนี้เองก็ทำให้ผมมีแรงฮึดที่จะพยายามเก็บงานของพี๋ซอร์นอีกครั้ง เพราะแก (พี่ซอร์น) ได้ทำให้ผมรู้จักอะไรหลายๆอย่างผ่านทางดนตรีที่ถ่ายทอดออกมาให้ฟัง ถ้าจะให้พูดตรงๆเลยก็คือ ฟังพี่แกคนเดียวก็เหมือนกับได้ฟังดนตรีแทบทุกแนวไปในตัว และเวลาทำอัลบั้มใหม่ๆออกมาก็อย่าได้คาดเดาเลยว่าจะมาเป็นแนวไหน (อย่างที่เคยบอกไว้ในหลายๆรีวิวของแกนั่นแหละ) สำหรับอัลบั้มนี้ผมต้องใช้เวลารออยู่พอสมควรหลังจากสั่งไป เพราะชุดนี้แกทำกับค่ายเพลงในสวิตเซอร์แลนด์ที่ชื่อ HatHut และราคาที่ได้มามันก็แพงมากเสียด้วย เพราะคงจะรวมค่าเดินทางมาไกลเรียบร้อยแล้ว จนกระทั่งเมื่อวานนี้ที่เห็นเบอร์โทรศัพท์จากร้านบูเมอแรงสาขาเซนทรัลเวิลด์ในโทรศัพท์มือถือ ผมจึงรีบเดินทางไปเอากลับมาทันที (พร้อมกับไปรับแฟนมาด้วย...) อัลบั้มนี้ออกมาครั้งแรกเมื่อปี 1988 แล้วถูกนำออกมา Reissue อีกสองครั้งคือในปี 1993 และ เมื่อปลายเดือน ก.ค. ที่ผ่านมานี้เอง ซึ่งแต่เดิมมาก็จะมีเพลงอยู่แล้ว 20 เพลง แต่พอมา Reissue ในครั้งนี้จะเพิ่มเพลงแถมมาอีกหนึ่ง พร้อมกับแพ็คเกจแบบ Mini LP ที่ดูเรียบง่ายสะอาดตา แถมในนั้นยังบอกอีกด้วยว่าอัลบั้มภาคต่อของชุดนี้คือ More News… จะออกมาในปีหน้านี้ ถ้าใครเป็นแฟนของพี่ซอร์นแกก็คงจะไม่พลาดอย่างแน่นอน

1. KD’s Motion

2. Funk in Deep Freeze

3. Melanie

4. Melody for C

5. Lotus Blossom

6. Eastern Incident

7. Peckin’ Time

8. Blues, Blues, Blues

9. Blue Minor I

10. This I Dig for You

11. Venita’s Dance

12. News for Lulu

13. Ole
14. Sonny’s Crib

15. Hank’s Other Time

16. Blue minor II17. Windmill

18. Melanie (Live) (*)

19. News for Lulu (Live)

20. Funk in Deep Freeze (Live)

21. Windmill (Live)

อัลบั้มนี้ถือเป็นนี้เป็นนำเพลงเก่าเมื่อประมาณ 50 ปีที่แล้วนำมาเรียบเรียงใหม่ได้อย่างน่าสนใจอีกหนึ่งชุด สำหรับเพลงที่เอามานั้นจะเป็นเพลงที่ประพันธ์ไว้โดย เคนนี่ ดอร์แฮม และผองเพื่อน (ลุงเคนนี่คนนี้เป็นผู้ที่ได้ประพันธ์เพลง Blue Bossa ขึ้นมา) ในยุคสมัยของการริเริ่มของดนตรีบีบอพและฮาร์ดบอพ ช่วงแรกๆ บรรดาเพลงเหล่านี้จะบรรเลงกันแบบเต็มวง คือ มีริทึ่มเซคชั่นกันครบเครื่อง แต่เมื่อลดจำนวนเครื่องดนตรีลงมาจนเหลือแค่สามชิ้นล่ะจะเป็นอย่างไร ชิ้นแรกคือ อัลโต้แซกโซโฟนของพี่ซอร์นเอง ชิ้นต่อมาคือ กีต้าร์ของลุงบิล ฟริเซล และสุดท้ายเป็นทรอมโบน โดย จอร์จ หลุยส์ ซึ่งรายหลังนี้หลายๆคนอาจจะไม่ค่อยคุ้นชื่อมากนัก แต่ถ้าคนฟังแจ๊สเก่าๆก็ไม่แน่เช่นกัน
เรื่องการบรรเลงนั้นแต่ละคนก็ไม่ได้ทิ้งสไตล์ของตัวเองไปเสียเท่าไหร่ โดยเฉพาะพี่ซอร์นนี้ดูจะมีความโดดเด่นกว่าเขาเพื่อนเลยเสียด้วยซ้ำ หลังจากที่ผมซื้อแผ่นมาเปิดฟังครั้งแรกในวอล์คแมน เสียงแซกโซโฟนเพราะๆแบบนี้ดูเผินๆนึกว่าจะไม่ใช่พี่ซอร์นเลย นึกว่าจะเป็นคุณน้าเดวิด แซนบอร์นมาเล่นก็เป็นได้ (น้าแซนบอร์นเคยเล่นร่วมกับพี่ซอร์นมาแล้วครั้งหนึ่ง ใครอยากเห็นลองไปดูได้ใน youtube เลยครับ) ถ้าฟังไปเรื่อยๆแล้วจะรู้เอง เพราะเจ้าของเสียงจากนอกโลกแบบนี้มีอยู่คนเดียวเลย ซึ่งก็คือพี่ซอร์นนั่นเอง ส่วนทรอมโบนของลุงจอร์จนั้นมีบทบาทที่โดดเด่นใช่ย่อยทีเดียว โดยหลักแล้วแกจะบรรเลงในส่วนของเมโลดิกริทึ่มมากกว่า แต่ก็จะมีการสอดแทรกอะไรแปลกๆขึ้นมาให้น่าตื่นเต้นอยู่เรื่อยๆในทุกเพลง โดยเฉพาะการขึ้นเสียงสูงของทรอมโบนนั้นถือว่าเป็นเสียงที่น่ากลัวมาก ส่วนกีต้าร์ของลุงบิลนี้จะโดดเด่นในบางช่วงอีกเช่นกัน แต่การใช้เสียงและการเดินริฟแต่ละลูกของแกก็ทำให้ได้อารมณ์ของดนตรีแจ๊สย้อนยุคได้อย่างดี การบรรเลงสามชิ้นโดยที่ไม่มีริทึ่มเซคชั่นเลยแบบนี้เป็นความท้าทายรูปแบบหนึ่งของเหล่านักดนตรีทั้งสาม และพวกเขากยังได้ประลองฝีมือการอิมโพรไวส์กันอย่างดุเดือดอีกด้วย
เรื่องแนวดนตรีในอัลบั้มนี้ก็จะมีตั้งแต่ฮาร์ดบอพ แสตนดาร์ด ไปจนถึงดนตรีอิมโพรไวส์ (หรืออาจจะมีฟรีแจ๊สด้วย) ซึ่งก็เป็นสไตล์ของนักดนตรีกลุ่มนี้อยู่แล้ว แต่ด้วยความที่งานชุดนี้ไม่ได้ซับซ้อนมากนัก เพราะพวกเขาต้องการเน้นความเป็นทำนองที่ชัดเจนกว่าอัลบั้มอื่นๆที่เคยทำมา ทำให้ดนตรีออกมานั้นมีความไพเราะ แต่ก็เพราะพี่ซอร์นนั่นแหละ ตอนที่แกอิมโพรไวส์นั้นแก้ก็ใส่สไตล์ของแกไปด้วย ยิ่งตอนเล่น ‘แข่ง’ กับทรอมโบนของลุงจอร์ดโดยมีกีต้าร์ของลุงบิลเป็นพื้นนี้ จะเป็นอะไรที่น่าสยดสยองมาก แต่ก็มีไม่ได้นานนัก เพราะงานชุดนี้พวกเขาเน้นเมโลดี้ที่มีระเบียบและพิถีพิถันมากที่สุด (นานๆเราจะได้ยินพี่ซอร์นเล่นอะไรแบบนั้นบ้าง เพราะอัลบั้มอื่นๆพี่แกก็เล่นได้อย่างโหดเหี้ยมไม่ปรานีใครเลย) ในความคิดของผม งานชุดนี้น่าจะเป็นงานกึ่งทริบิวท์ให้กับนักประพันธ์เพลงทั้งห้าคนนี้เลยก็ได้ (ดั่งเช่นที่น้ารูเดสเคยทำให้กับเพลงโปรเกรสสีฟชั้นครูทั้งหลายในชุดล่าสุด) ถ้าใครอยากรู้ว่าดนตรีแจ๊สสมัยก่อนเป็นอย่างไรก็มาลองฟังชุดนี้ได้เลย ก่อนที่จะฟังงานเก่าๆของทั้งห้าคนที่กล่าวมา รวมถึงศิลปินในสมัยแรกๆของแจ๊สอีกด้วย ส่วนถ้าใครชอบแบบรายคนนี้ก็อีกเรื่องหนึ่ง
อัลบั้มนี้ถือเป็นการรวมตัวที่ค่อนข้างหลวม แต่ถึงแม้เครื่องดนตรีจะน้อยชิ้นแต่ก็มีความลงตัวสูง และความสามารถของแต่ละคนนี้ก็คงจะไม่ต้องพูดถึงกัน และในเมื่อทางต้นสังกัดซึ่งก็คือ HatHut ยังใจดีนำเอาออกมา Reissue เช่นนี้ ทำให้แฟนๆหลายคนที่ไม่เคยได้ฟังงานชุดนี้ได้ฟังงานที่มีคุณภาพเสียงดีขึ้นและชัดเจนขึ้น ซึ่งมันก็เป็นไปตามเทคโนโลยีที่พัฒนาขึ้นนั่นเอง ก่อนที่ผมจะสั่งซื้ออัลบั้มชุดนี้มา ลุงโอ๋ (ลุงสิเหร่นั่นแล) ได้แนะนำมาพร้อมกับบอกว่างานชุดนี้เป็นงานที่ฟังง่ายที่สุดในบรรดาร้อยกว่าอัลบั้มของพี่ซอร์นที่ทำออกมา ซึ่งพอได้มาฟังแล้วก็คิดว่ามันน่าจะเป็นจริงอยู่ เพราะทำนองในแต่ละเพลงนั้นไพเราะเสนาะหู จะมาสะดุดก็ตรงการอิมโพรไวส์สุดหลอนของแต่ละคนนี่แหละ ซึ่งก็เป็นสิ่งเติมแต่งเล็กน้อยเท่านั้น สรุปก็คือ ถ้าใครอยากรู้จักพี่ซอร์น ก็น่าจะเริ่มต้นจากอัลบั้มนี้ได้เลย แล้วเราจะมาติดตามกันต่อไปในปีหน้ากับ More News for Lulu

Article : INNER

Harem Scarem - Mood Swings (1993)

2008-04-24T23:35:00.000-07:00

Tracklist 1. Saviors Never Cry 2. No Justice 3. Stranger Than Love 4. Change Comes Around 5. Jealousy 6. Sentimental BLVD. 7. Mandy 8. Empty promises 9. If There Was a Time10. 10. Just Like I Planned 11. Had Enough

Harem Scarem วงฮาร์ดร็อคปลาย 80s จากแคนาดาที่ได้ชื่อวงมาจากความที่เป็นแฟนการ์ตูนของ Bugs Bunny ซึ่งเป็นเจ้ากระต่ายตัวแสบและตัวชูโรงของ Loony Tunes นั่นเอง พวกเขาออกผลงานมา 10 อัลบั้มแล้ว แล้ว Harry Hess นักร้องนำออกมากล่าวว่า พวกเขาจะทำอัลบั้มขึ้นมาอีกหนึ่งชุดแล้วค่อยทำอย่างอื่นทีหลัง คาดว่าทางวงคงจะใกล้ถึงจุดอิ่มตัวแล้ว สำหรับการทำเพลง ถึงออกไปทำอย่างอื่นกันบ้าง สำหรับอัลบั้มที่เราจะมาดูรายละเอียดกันไหนวันนี้ก็เป็นงานชุดที่สองของวงที่ออกมาเมื่อปี 1993 กับค่ายวอร์เนอร์มิวสิก สำหรับรายละเอียดอื่นๆ ลองตามไปดูได้ที่ http://www.haremscarem.net/
สมาชิกในอัลบั้มนี้ประกอบด้วยHarry Hess - Vocal, KeyboardsPete Lesperance - Guitars, VocalsMike Gionet - Bass, VocalsDarren Smith - Drums, Vocals
วงนี้อันที่จริงคุณทรัสต์ (มือเบสวง Cube) เคยแนะนำผมไว้เมื่อสองปีมาแล้ว ซึ่งผมก็ตามหาแทบพลิกแผ่นดิน แต่เคยเจอที่เมทัลเควสต์อยู่หนึ่งชุด แต่แผ่นเสีย ผมเลยไม่ได้เอามา ปรากฏว่ามาเจออีกทีที่ร้าน JU แล้วเพิ่งจะได้มาเมื่อวานนี้เลยละครับ
สำหรับงานของพวกเขาก็จะเป็นฮาร์ดร็อคที่ฟังง่าย หรือก็คือ ฮาร์ดร็อคที่ทำออกมาเพื่อให้ผู้ใหญ่้ฟังกัน จะเรียกว่า AOR หรือ Adult-Oriented Rock ก็ได้ครับ แต่ในเนื้องานนั้นมีลูกล่อลูกชนที่น่าสนใจอยู่มาก ในส่วนของกีต้าร์ก็เดินริฟได้หนักแน่น เบสและกลองสนุกสนานดี ภาคริทึ่มเซคชั่นของวงนี้จึงไม่น่าเบื่อมากนัก สำหรับผมแล้ว จุดที่เด่นที่สุดของพวกเขาทั้งสี่น่าจะเป็นเสียงร้องมากกว่า เพราะเราจะได้ยินเสียงประสานตลอดอัลบั้มซึ่งจะได้ความรู้สึกประมาณ Yes เลยก็คงจะได้ละกระมัง และเสียงร้องนำของ Harry ก็ออกจะไพเราะและมีพลัง สามารถถ่ายทอดอารมณ์ออกมาได้ดีทีเดียว
เพลงเด่นๆในชุดนี้ก็มีอยู่มากอาทิ Change Comes Around ที่ขึ้นอินโทรด้วยเสียงคีย์บอร์ดล้ำและจังหวะสนุกๆ และแน่นอนครับว่าเสียงประสานต้องมา และผมว่าริฟของพวกเขาในเพลงนี้อาจจะเป็นอิทธิพลให้วงรุ่นหลังได้สบาย ส่วนท้ายเพลงนั้นเขาลดจังหวะเพเลงให้ช้าลงเพื่อจะได้แสดงพลังเสียงประสานและพลังโซโลกีต้าร์กันได้อย่างเต็มที่ ซึ่งเป็นความคิดที่ดีไปอีกแบบหนึ่ง อีกเพลงที่เป็น First Impression ของผมเลยก็คือ No Justice ที่โดดเด่นในด้านริฟที่ดุดันและเสียงประสานที่แน่น ผสานเนื้อหาที่มีความหมายตรงไปตรงมา ส่วนอีกเพลงที่หลุดกรอบหน่อยก็จะเป็น Just Like I Planned ที่สี่หน่อโชว์อะแคปเปลล่าได่อย่างไพเราะลึกซึ้ง
อย่างไรก็ดี Harem Scarem ในยุคนั้นแม้อาจจะไม่เจิดจรัสมาก แต่พวกเขาก็ทำงานได้อย่างมีคุณภาพ ขอให้พวกเขารักษามาตรฐานเช่นนี้ต่อไป ก็เพียงพอแล้ว...

Article by : INNER

Mono - You Are There

2008-04-22T08:01:00.000-07:00

Mono เป็นชื่อของวงดนตรีหลายๆวงเลยทีเดียวเชียวละครับ แม้แต่วงไทยยังมีชื่อนี้ (ถ้าคุณผู้อ่านยังจำกันได้ก็จะมีวงชื่อนี้อยู่ค่ายอาร์เอส เป็นสี่หนุ่มร้องประสานเพราะๆหน่อย นั่นละครับ แต่ตอนนี้เงียบสนิทเลย) แต่วงที่กำลังจะกล่าวถึงต่อไปนี้ก็จะเป็นวงโพสร็อคจากญี่ปุ่นที่ทำดนตรีจนสื่อเอาไปเปรียบเทียบกับ Mogwai มาแล้ว พวกเขาทั้งสี่เริ่มก่อตั้งขึ้นในปี 2000 ในกรุงโตเกียว เริ่มจาก Taka Goto ทำงานเดโมไปได้สักพักหนึ่ง แล้วจึงหาสมาชิกวงมาเสริมทัพจนเป็นอยู่ในปัจจุบัน เรามาดูกันว่าทำไมพวกเขาถึงสามารถใต่ขึ้นไปสู่ระดับโลกได้กับอัลบั้ม You Are There ที่ออกมาปีที่แล้ว กับค่าย Temporary Residence Ltd. (ค่ายเดียวกับวงดังอย่าง Explosions In The Sky)

Members:Taka Goto - GuitarsYoda - GuitarsTamaki -BassYasunori Takada - Drums

Tracks:1. The Flames Beyond The Cold Mountain2. A Heart Has Asked for Pleasure3. Yearning4. Are You There5. The Remains of The Day6. Moonlight
ซีดีอัลบั้มนี้สามารถเปลี่ยนอาร์ตเวิร์คได้ (ดีจังครับ เลือกได้ด้วยแม้แต่อาร์ตเวิร์คว่าจะเอาแบบไหน) โดยดึงสลิปเคสออกมาเปลี่ยนหน้านั่นเอง (ข้อมูลจาก wikipedia) เหมือนกับโพสร็อคอีกหลายๆวงครับที่ใส่ใจรายละเอียดทั้งแพ็คเกจและภาคดนตรี ซึ่งแต่ละวงก็จะมีไอเดียที่แตกต่างกันไป แล้วแต่คอนเซ็ปต์
งานนี้เน้นไลน์กีต้าร์เป็นหลัก ส่วนเบสและกลองจะเป็นตัวเสริมในส่วนของรึทึ่ม เพื่อให้ดนตรีแน่นขึ้น มาในภาคกีต้าร์ทั้งสองตัวนั้นก็จะเน้นสร้างสุ้มเสียง minimalistic ambient ขึ้นมาแต่กลับได้บรรยากาศและกลิ่นอายที่เป็นตะวันออกอีกด้วย ส่วนเมโลดี้ก็ยังคงลึกล้ำอย่างไร้ที่ติ ส่วนเอฟเฟกต์ที่ใช้ในภาครึทึ่มก็เข้ากับตัวลีดทีเดียว แต่งานเพลงพวกนี้ผู้ฟังต้องใช้จินตนาการอย่างมากทีเดียว ส่วนถ้าจะเอามาศึกษาในภาคดนตรีก็คงไม่ขัดข้องครับ โดยเฉพาะในส่วนของกีต้าร์
สำหรับเพลงที่ดึงพลังงานออกมาได้อย่างเต็มที่ที่สุดคงเป็น The Flames Beyond The Cold Mountain ซึ่งเป็นเพลงเปิดอัลบั้มที่ดูเหมือนไม่มีอะไร แต่ว่ากลับมีอะไรที่แอบแฝงซ่อนเร้นอยู่ภายในมากกว่าที่คิด ในช่วงแรกของเพลงที่เงียบๆ เบาๆ จนเย็นยะเยือกเหมือนกับหน้าหนาวในช่วงนี้เอง แล้วแดดก็ค่อยๆส่องจนทำให้อากาศร้อนขึ้นเรื่อยๆเหมือนไฟลุก ส่วนเพลง Are You There คงต้องการจะสื่อถึงความเงียบเหงาของมนุษย์ ราวกับจะถามว่า "คุณหายไปไหนแล้ว" เสียงกีต้าร์ร่ำไห้ออกมาน้ำตานองหน้าพร้อมเสียงสะอื้น แต่ The Remains of The Day อาจจะให้บรรยากาศที่อึมครึมกว่าหน่อย ตรงที่ความหมดอาลัยตายอยากของชีวิต สรุปเป็นคำพูดได้ว่า "หมดเวลาสนุกแล้วสิ" (เหมือนเทเลทับบี้เลยครับ) แต่ชื่อเพลงนี้ก็ไปตรงกับชื่อหนังสือที่เขียนโดย Kazuo Nishiguro ซึ่งคาดว่าพวกเขาคงได้แรงบันดาลใจมาจากตรงนั้น
Mono จากญี่ปุ่นคือหนึ่งในวงเอเชียที่สร้างอัตลักษณ์และเอกลักษณ์ที่จะนำพาคุณสู่โลกแห่งจินตนาการที่ไร้ขีดจำกัด ขอให้คุณสนุกโลดแล่นกับจินตนาการของเสียงกีต้าร์ที่ล่องลอยแต่ลึกล้ำเช่นนี้ต่อไป
ปล.ในการบรรยายเพลงในอัลบั้มนี้ผมใช้จินตนาการของตัวเองล้วนๆ ซึ่งคุณผู้ฟังท่านอื่นอาจจะจินตนาการไม่เหมือนกันก็ได้นะครับ

Article by : INNER

Coheed & Cambria - No World for Tomorrow

2008-04-21T00:45:00.001-07:00

เว้นว่างไปสองปีสำหรับ Coheed & Cambria พวกเขากลับมาทำอัลบั้มใหม่กันอีกครั้งโดยที่ Josh Eppard มือกลองที่อยู่กับวงมานานลาออกไปแล้วได้ Chris Pennie จาก Dillinger Escape Plan เข้ามาเสริมทัพแทน ช่วงที่เว้นว่างอยู่นั้น Claudio Sanchez นักร้องนำผู้เป็นแกนหลักของวงก็ออกมาทำโปรเจ็คอิเลกโทรอะคูสติกที่ชื่อว่า The Prize Fighter Inferno ออกมาโดยมีค่าย Equal Vision จัดจำหน่าย ส่วนทางวงตอนนี้ก็ออกมาอยู่กับค่ายโคลัมเบียของโซนี่บีเอ็มจีเป็นที่เรียบร้อย (แต่เซ็งหน่อยครับที่เมืองไทยไม่เอาเข้ามาอีกตามเคย)
ไลน์อัพปัจจุบันประกอบไปด้วย:Claudio Sanchez - Lead Vocals, Guitars, KeyboardsTravis Stever - Guitars, Lap Steel, VocalsMichael Todd - Bass, VocalsChris Pennie - Drums, Percussions

Tracks:1. The Reaping2. No World for Tomorrow3. The Hound (Of Blood and Rank)4. Feathers5. The Running Free6. Mother Superior7. Gravemakers & Gunslingers8. Justice in Murder
The End Complete9. The Fall of House Atlantic10. Radio Bye Bye11. The End Complete12. The Road and The Damned13. On The Brink
ขอเริ่มต้นจากแพ็คเกจก่อนเลยละกันครับ เป็นแพ็คเกจที่เรียบง่ายแต่ภาพทำได้สวยดี เป็นสลิปเคสใส่ซีดีแบบไม่มีบุ๊คเล็ตเลย เห็นแบบนี้บางคนคงจะบ่นแล้วละครับว่ามีให้ฟังแล้วทำไมไม่มีรายละเอียด คราวนี้ทางวงเกิดหัวใสขึ้นมา เอารายละเอียดของอัลบั้มนี้ไปใส่ในเว็บของวงเองจะเรียกว่าเป็น e-booklet ก็คงไม่ผิดนะครับ ถ้าได้ฟังแล้วก็ลองคลิกที่นี่เพื่อเข้าไปดูได้ แต่ขอติงไว้นิดนึงครับว่าถ้าเกิดคนฟังอัลบั้มนี้แล้วไม่มีอินเตอร์เน็ตแล้วจะไปหาดูได้ที่ไหน นี่อาจจะเป็นปัญหาสำหรับคนที่ต้องการเจาะลึกรายละเอียดชุดนี้ก็เป็นได้
ส่วนดนตรีในชุดนี้ เริ่มจะมีรายละเอียดมากขึ้นโข แต่ว่ามือกลองไม่ใช่ Chris นะครับ คนที่ตีในห้องอัดจะเป็น Taylor Hawkins จาก Foo Fighters ภาคลีดและรึทึ่มกีต้าร์มีความหนักหน่วงยิ่งขึ้นแต่ไม่รกหูเกินไป กลับไปเพิ่มรายละเอียดในส่วนดนตรียิ่งขึ้นไปอีก เสียงร้องของ Claudio ก็ดังฟังชัดขึ้นกว่าชุดที่แล้วทีเดียว (แต่ไม่เข้าใจเหมือนกันนะครับที่แกตัวใหญ่แต่เสียงร้องเล็กแหลม) สำหรับแนวดนตรีคนจะแยกลำบากหน่อย บ้างก็ว่าเป็นโปรเกรสสีฟ บ้างก็ว่าเป็นอัลเทอร์เนทีฟ เรื่องนี้ยังมีการถกเถียงที่คาดว่ายังไม่น่าจะจบสิ้น แต่จากที่ผมฟังมา บางทีก็ได้กลิ่นอายของฮาร์ดร็อคยุค 80s มาบ้าง หรือบางเพลงอาจจะได้รับอิทธิพลมาจาก Led Zeppelin และค่อยเติมแต่งภาคทดลองเข้าไปอีกเล็กน้อย และเสียงสามประสานก็ร้องได้เข้าจังหวะเพลงทีเดียว
เนื้อหาของเพลงทั้งหมดมีที่มาจากการ์ตูนคอมิคเรื่อง The Armory Wars ที่นักร้องนำตัวใหญ่ (Claudio) เขียนขึ้นมา แต่ละอัลบั้มก็จะมีชื่อตามแต่ละตอนในเรื่องนี้ และแน่นอนว่าทั้งสี่ชุด (นับอัลบั้มใหม่นี้ด้วย) ก็จะเป็นคอนเซ็ปต์อัลบั้มที่มีเนื้อหาต่อกันหมด ถึงแม้จะไม่ซับซ้อนเท่า Ayreon แต่ก็ถือได้ว่าการวางคอนเซ็ปต์ของ Claudio นี้เข้าท่าทีเดียวละครับ ส่วนเนื้อหาของเรื่องราวจะเข้ากับตัวเพลงหรือไม่นั้นก็อยู่ที่คุณตัดสินแล้วละ
เพิ่มเติมในส่วยของดนตรีอีกนิดหน่อย จุดเด่นของวงนี้ที่พลาดไม่ได้จริงๆคือการทำดนตรีอะคูสติก ซึ่งหน้าที่การบรรเลงกีต้าร์โปร่งก็เป็นของนักร้องนำนั่นเอง มาในเพลงปิดอัลบั้ม On The Brink พวกเอานำเอาเครื่องสายกับเปียโนมาเสริมจนเป็นเพลงบัลลาดที่ไพเราะและมีพลังทีเดียว (แถมมีอิทธิพลจาก Pink Floyd มานิดๆอีกด้วย)
ถ้าคุณชอบอ่านการ์ตูนคอมิคพร้อมกับฟังเพลงไปด้วย Coheed & Cambria ก็น่าจะเป็นตัวเลือกที่ดีให้คุณได้ละครับ อนึ่ง Claudio Sanchez ก็เป็นนักเขียนการ์ตูนอีกด้วย อย่างไรก็ลองติดตามผลงานของเขาได้ทั้งสี่ชุดเลยครับ

Article by : INNER

The Return to Planet Earth

2008-04-21T00:31:00.000-07:00

Album No Comments ? เวลาหนึ่งปีสำหรับมนุษย์เราก็ช่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว เราก็ยิ่งแก่ลงเรื่อยๆ แต่มีชายคนหนึ่งที่ไม่ยอมหยุดยั้งสร้างงานเพลงใหม่ๆให้เราได้ฟังกัน เขาเป็นเจ้าชาย เพราะชื่อของเขาก็แปลตรงตัวได้ว่า “เจ้าชาย” อยู่แล้ว และเขาก็เป็นเจ้าของสัญลักษณ์สองเพศที่เรียกว่า Love Symbol หรือแม้แต่กีต้าร์ของเขาเองก็เป็นรูปร่างแบบนี้ แต่คราวนี้ หนุ่มร่างเล็กนาม Prince กลับมาพร้อมกับเพลงรักของโลก กับชื่ออัลบั้มที่ง่ายแสนง่ายคือ Planet Earth

Track List1. Planet Earth2. Guitar3. Somewhere Here on Earth4. The One U Wanna C5. Future Baby Mama6. Mr. Goodnight7. All the Midnights in the World8. Chelsea Rodgers9. Lion of Judah10. Resolution
จุดเด่นแรก(ที่น่าจะเหมือน Symphony X) คือปกอัลบั้มที่ออกแบบได้อย่างสวยงาม ปกหน้าทำเป็นการ์ดสามมิติเป็นภาพซ้อนของตัวเจ้าของอัลบั้มกับ Love Symbol แต่น่าเสียดายที่ไม่มีบุ๊คเล็ตไว้ให้ดูเนื้อเพลงเลย ส่วนแผ่นซีดีของอัลบั้มนี้ก็สกรีนเป็นรูปโลกออกมา ปกอัลบั้มค่อนข้างฉูดฉาด แต่มีโทนที่ค่อนข้างร้อน แต่ตัวเพลงจะร้อนด้วยรึเปล่า เรามาดูกันต่อเถอะครับ
บางเพลงของ Prince อย่างเช่นไตเติลแทร็คเปิดอัลบั้มก็เป็นเพลงที่ร็อคจัดจ้าน และมีความ“ย้อนยุค”อีกด้วย เหมือนกับย้อนไปสมัยที่ Purple Rain ที่แกแสดงนำและแต่งเพลงประกอบกำลังรุ่งได้ที่ทีเดียว และในส่วนที่เป็น R&B เพราะๆก็หวานหยดย้อย ชนิดเอาไปเปิดจีบสาวได้สบายๆ และภายในแต่ละเพลงก็มีรายละเอียดที่เรียบง่ายแต่ฉลาดล้ำ โดยเฉพาะการที่ท่านชายนำเอาเครื่องเป่ามาสร้างสีสันให้กับทุกเพลงในอัลบั้ม แถมโซโลกีต้าร์ของท่านก็ช่างเร่าร้อน (ไม่ได้เร่าร้อนทางเพศนะครับ) ชวนนึกถึงวงฮาร์ดร็อคในยุค 80s บางวง
ส่วนเนื้อหาเพลง นอกจากจะเรื่องราวความรักที่ลึกซึ้งอย่าง Somewhere Here on Earth แล้ว ยังมีบางส่วนที่เริ่มจะไปทางปรัชญามากขึ้น อย่างไตเติลแทร็คที่ว่าด้วยความเป็นไปของโลก และอีกเพลงคือ Resolution ที่ใช้เป็นเพลงปิดท้ายอัลบั้มที่ให้ความรู้สึกคล้ายๆกับ Sacrified Sons ที่น้าเจมส์ (ลาบรี) แต่งเอาไว้เพื่อไว้อาลัยแก่เหยื่อ 9/11 หรือในอีกมุมหนึ่งก็คือ The Way the Waters are Moving ของ Roine Stolt ที่แต่งให้กับเหยื่อสึนามิ
มาในส่วนของเพลงเด่นที่แท้จริงแล้วมันก็เด่นกันหมดไม่มีเพลงไหนล้ำหน้าเพลงไหนเลย อย่างไตเติลแทร็คที่ว่าด้วยความเป็นไปของโลกกับดนตรีบัลลาดร็อคที่หนักแน่นทรงพลัง เพลงนี้อาจทำให้เข้าใจสัจธรรมของโลกได้ไม่มากก็น้อย ส่วนอีกเพลงที่ผมชอบเป็นการส่วนตัว (ถึงขั้นรักเลยก็ได้ละกระมัง) ก็คือ Somewhere Here on Earth ที่เป็นเพลงช้าสุดซึ้ง แค่อินโทรก็มัดใจแล้วละครับ มีทั้งเปียโนกับเครื่องลมไม้รองพื้น โดยมีมิวต์ทรัมเป็ตเป็นลีด รวมถึงโซโลด้วย และเปียโนก็อิมโพรไวส์ได้อารมณ์ที่อ่อนไหวอย่างรุนแรงมาก และอีกอย่างก็คือ วิธีการร้องที่…ทำให้มีอารมณ์ร่วมไปด้วยของเจ้าตัวทำให้มีเสน่ห์ขึ้นไปอีกขึ้นหนึ่ง…
ถึง Prince จะย้ายสังกัดไปอยู่ที่ Sony และใช้เวลาแค่ปีเดียวบ่มเพาะอัลบั้มนี้ขึ้นมา เขาเองก็ยังไม่หยุดยั้งที่จะพัฒนา ไม่หยุดที่จะทำตามฝัน ผมเชื่อว่าไม่นาน เขาจะกลายเป็นบุคคลที่ต้องจารึกในประวัติศาสตร์การดนตรีอย่างแน่นอน…

Article by : INNER